Hepimiz duygusal boşluklardan geçmişizdir. Tutunacak bir yer aramaya çalıştığımız ve zevk aldığımız şeylerden uzak kaldığımızı hissettiğimiz dönemlerdir bunlar. Duygusal boşluklardayken insanların yönlendirmelerine çok maruz kalırız bu tehlikelidir. Bilirsiniz evin camını gece açık bırakmak gibi bir şeydir bu içeriye iyi bir şeyin girmesinin olanaksız olduğu anlamına gelir. Bu yüzden durup kendimizi dinlememiz gereken zamanlardır, bir şeylere tutunmak ve bir şeyleri aramak yerine kendimize tutunmamız gerektiği gerçeğiyle yüzleşmemiz gerektiği zamanlardır, kendimizle bağımızı kaybetmemiz gerektiğini gösteren zamanlardır. Toplumun sesi kendi sesimizi o kadar bastırmıştır ki duygusal boşluğa girmeden önce kendi sesimizin nasıl bir şeye benzediğini bile unutmuş oluruz. Bu yüzden duygusal boşluklardayken başka bir ses aramak yerine kendi sesimize odaklanıp ona alışmayı öğrenmemiz gerek.