Benim hayatımın dönüm noktası babam beni evden kovduğunda oldu bence. O saatten sonra kendime karşı bakış açım çok farklı bir hal aldı. Hani artık ne olursa olsun korkmuyorum, en fazla ne olabilir kafasına girersiniz. O saatten sonra dönüşü yoktur gibi hissedersiniz ya. Tam olarak öyle hissettim. Ondan sonra kendime kalacak yer buldum. Gerektiği zaman çalıştım. Burslarla geçinmeye çalıştım. Param olmadı okula yürüyerek gittim. Yemek yemedim. Param oldu yarına kalsın diye 1 kuruş harcamadan geçirdim o günü. Kimseye yük olmadım. Kimseye minnet etmedim. Hayatım o saatten sonra çok değişti benim için. Valizimi toplarken bir daha o eve dönmeyeceğimi iliklerime kadar hissetmiştim çünkü. Cebimdeki son parayla aylarca geçinmek zorunda kalmıştım. Ama asla şikayetçi olmadım bu durumdan. Aksine kendime güvendin. Korkmadım hiçbir olumsuzluktan. Karakterim de bu doğrultuda gelişti. Zamanındaki o duruşumun ekmeğini sonradan yedim açıkçası.