Hayatta kalmaya mecburuz, 30 yaşındayım ve bende babasız büyüdüm diyebilirim. Hayatımın en hassas döneminde onu kaybettim bu ve bunun gibi acıları yaşamış bir sürü kişi vardır ama herkesin kaldırabileceği bir durum değildir. Bu yüzden annem, ablam benim için en önemlisi dünya tatlısı bir yeğenim var ki böyle bir sevgi olamaz. Hayata tutunma nedenim olmuştur. Bambaşka oldu benim için o minik kızın varlığı dünyaya geldiği tarih babamı kaybettiğim ölüm yıl dönümü tarihiydi. Neyse uzatmadan zor dönemlerden geçiyoruz daha da zor dönemler geride diyoruz belki bir gün eşim ve çocuklarım hayata tutunma sebebim olacak bunu da şimdi kestirmek zor ama annem ve ablam bir de minnoşum benim her şeyimdir....
Tüm yanıtları gör
  • Favorilere Ekle
  • Embed Kopyala

Günün En Popüler Başlıkları