damarcibasi
    1999 Artvin fırtınalı bir kış günü. Biz de şofbeni banyoya kuranlardandık. Normalde banyonun penceresi açık dururdu ama normal bir hava değil buz gibi rüzgar estikçe kemiklerini donduruyor insanın, o şekilde banyo etmek mümkün değil. Pencereyi kapatıp açtım suyu bir güzel sıcak sıcak banyomu ettim. Sonlara doğru sersemlemeye başladım. Artık ne kadar gaz soluduysam o ana kadar, şuursuzca duvara yumruk attım. Elim acıyınca "canım yanıyor demek ki sıkıntı yok" diye düşündüğümü hatırlıyorum. Sonrası yok bende. Kalkıp havluyu almışım elime sonra şuur kapanmış banyoda düşüp bayılmışım. O esnada evde kimse yoktu üstelik. Bir süre sonra kardeşim okuldan gelmiş benim hırıltılarımı duyunca koşup komşudan annemi çağırmış. Annem can havliyle banyonun kapısını kırıp çıkartmış beni. Komşulardan biri sırtlayıp apartmandan 5 kat aşağı indirmiş arabaya atıp hastaneye yetiştirmişler. Hastanedeyken ilk önce sesler gelmeye başladı. Kolumda ağrı hissettim damar yolu açmaya çalışıyorlarmış. Annemin sesini duydum oğlum dur yardım etmeye çalışıyorlar dedi. Acıyla çektiğim kolumu serbest bıraktım, sonra yine gitti kafa. Birkaç kere kustuğumu hatırlıyorum. Sonra yavaş yavaş görüntüler ve sesler tekrar gelmeye başladı. Başlangıçta sadece beyaz bir ışık görünüyordu. Sonra orta noktadan başlayarak görüntüler netleşmeye başladı uzun süre çevremi göremedim sadece başımı çevirdiğim tarafta dar bir alan görünüyordu. Birkaç saat geçtikten sonra herşey normale döndü eve dönerken sarıp paket yaptıkları battaniyeyi de bana taşıttılar.

    Günün En Popüler Başlıkları