beddualippa
    Ben hep asi bir insan oldum. Çocukken de öyleydi. Herkesin yaptığı şeylerden nefret ederdim. Bayramları da sevmem zaten. Neyse. Bir bayramda çocukluk arkadaşımla bir plan yaptık. Dedik ki bayramlık almayacağız, hatta en eski kıyafetlerimizi giyip sokağa çıkıp bir köşede oturalım. Bayram sabahı eski pijamalarımızı giyip sokağa çıktık, daha doğrusu bizim apartmanın kapısının önünde oturduk. Kendimizce eğleniyoruz, gelen geçen çocuklar tuhaf tuhaf bize bakıyor, mal mı bunlar diye. Ama biz mutluyuz halimizden. Sonra işler değişmeye başladı. Biz eski kıyafetlerle oturunca insanlar bize acımaya başladı. Kimisi paraya vermeye kalktı, kimisi kıyafet almak istedi, kimisi de eve gelip ailemizle görüşmek istedi. Resmen durumuz olmadığı için kıyafet alamadığımızı, sokağa çıkıp yeni kıyafetleriyle oynayan çocuklarını izlediğimiz fikrine kapıldılar. Aksini söylediğimizde de utandığımızı falan düşündüler. Trajikomik. Sonra annem çok kızdı, ele güne karşı bizi neden mahçup ediyorsun diye. Bu çocuklara neden kıyafet almadınız yazık değil mi falan demişler. Annem çıldırmış tabii. O gün aslında bir kere daha nefret ettim bayramlardan. İllaki yeni kıyafet mi almak lazım yani. Biz değil gerçekten kıyafet alamayan, bu yüzden dışarı çıkamayan çocuklar vardı. Bize değil, onlara yardım yapılması gerekiyordu. Üstelik üzgün bile durmuyorduk, gerçekten eğleniyorduk. Bütün çocuklardan farklıydık ve bu özel hissetirmişti bizi. Anlatamadık. Anlayamadılar.

    Günün En Popüler Başlıkları